یک معلم عالم و خردمند، بیش تر همکار شاگردان است. به جای آن که به انتقال آن چه می داند اکتفا کند، به شاگردان کمک خواهد کرد تا خودشان راه کار و کوشش  و از طریق تحقیقات شخصی مفاهیم را به دست آورند. فضیلت مهم او نه دانش بسیار، بلکه شور و شوق فراوان خواهد بود.

((فضیلت شما نه در دانش بسیار،بلکه در هنر ایجاد شور و شوق در دانش آموزان خواهد بود.))


اکثر معلمان قصد دارند که طرز رفتار بزرگسالان را به کودکان آموزش دهند،ولی چون هنوز این طرز رفتار از نمی تواند از طرف کودک مورد تجزیه و تحلیل قرار گیردو درک شود،کودک از درس های اخلاقی چیزی جزعادت دروغ گویی ،ریاکاری و تظاهر چیزی را یاد نمی گیرد.

((نظرشما چیست؟قدری فکر کنید،بچه ها دروغ گویی و تظاهر را از چه کسانی یاد گرفته اند))

مونتنی می گوید:مغز انباشته به کار نمی آید،مغز پرورش یافته می باید.

((شما اندیشیدن را می پسندید یا حاملان اندیشه را؟))

آیا می دانید که گاهی آموزش دینی مانع تربیت دینی است؟

گاهی عادت دادن مانع تربیت فعال استوگاهی تربیت کردن مانع تربیت شدن است.وگاهی یاددهی مانع یادگیری استو تربیت کلامی مانع تربیت عملی است.

((شما چگونه تربیت می کنید))؟